نمایش دو نفره‌ی حسین محمدی و مهسا نوری

نمایشگاه گروهی
۱۲ شهریور  —  ۲۸ شهریور، ۱۴۰۰
-1 × Underground

نمایش دونفره­‌ی نقاشی­‌های حسین محمدی و مهسا نوری بازتابی از دلواپسی­‌های یک نسل است، خواه این نگرانی‌­ها با بافت طبیعت تنیده شده باشند یا با تن انسان. پیش‌تر مجموعه­‌ی «گسیختگی» از حسین و «بازگشت» از مهسا در «اپیزود ۰۶» معرفی شده بود.

در آثار بزرگ­ مجموعه‌ی اخیر حسین محمدی با عنوان «یَزَشْن»، تجربه­‌های فرمی و مطالعات نظری با هم آمیخته می­‌شوند. او همواره از بن­مایه­‌های فرهنگی و تاریخی ایران باستان برای خلق نقاشی­‌هایش یاری جسته است. برخلاف بسیاری از هنرمندان که گاهی با فرایند مشق و تکرار بازنمایانه­‌ی محیط اطراف و مناظر در پایان مسیر به انتزاع می‌­رسند، محمدی روندی معکوس پیش گرفته است. او با مطالعه­‌ی آثار هنرمندان انتزاعی مانند روتکو و نیومن و تاثیرپذیری از ترکیب­‌بندی­‌های متقارن و چهاروجهی هنر ایران باستان در نقاشی­‌های خود، از انتزاع محض به سمت بازنمایی واقع‌­گرایانه پیش می‌­رود. این آثار پیش از آن که بازنمودی از مناظر و اشیاء باشند، دریچه­‌ای رو به ذهن هنرمند هستند.

افزون بر رویکرد انتزاعی در فرم، هنرمند الهام‌­بخشی­‌های اساطیری را در بستری معاصر به طبیعت بسط می­‌دهد. طبیعتی که گویی در دنیای امروز چیره ­شدن بر آن مهم­‌تر می­‌نماید تا هماهنگی و پرستاری از آن. «یزشن» گویی وردی است برای بازگرداندن محبت و دوستی کهن با طبیعت که محمدی در آرزوی آن است. تخته‌سنگ‌­ها در نگاه او نشانی از تاریخ و بلوک­‌های کاه استعاره‌­ای از فرهنگ برزگری و کشاورزی هستند. عناصر کوچکی که در کار او به چشم می­‌خورند -مانند فشنگ، نان و دکل برق- شاید قبل­ از هرچیزی روح حماسی فرهنگ ایرانی را به یاد بیاورند که از گوشت و استخوان مردم این سرزمین جدا نمی­‌شود.

مهسا نوری که انسان و بدن موضوع اصلی نقاشی­‌های او هستند، پیوسته با قرار دادن اندام‌­ها در شرایطی غیرمعمول و معلق به دنبال پاسخ و دلیلی برای خشونت­‌های وارد­شده بر بدن است. «آبِ سیاه» عنوان مجموعه‌ی تازه‌ی او، نام بیماری­‌ای است که به مرور دیدگان را تار و بینایی را مختل می­‌کند. نوری در خانواده‌اش با این شرایط ناروشن و پرتردید در کشمکش بوده است و تجربه­‌ی ندیدن برای او همانند سکوت در دوران سرکوب است. در شرایط ملال­‌آور سرکوب، هنرمند تبدیل به ناظری می­‌شود که فقط می‌­تواند این چشم‌­انداز خشونت­‌بار را با امیدی آلوده به شک نقاشی کند. امیدی ناپایدار که در این فضا معنایی ندارد. اما هیچ­‌گاه ناپدید شدن امید به سادگی رخ نمی­‌دهد.

حسین و مهسا هردو از نسلی هستند که ناخواسته تحت سلطه‌ی ناامیدی و خشمی جمعی هستند که خود در به وجود آمدن آن نقشی نداشته­‌اند. اما در طول فعالیت هنریشان به دنبال پرسشگری از وضعیت موجود و یافتن راه‌­حلی برای این نگرانی­‌ها بوده­‌اند.

 

مجموعه‌ها