سفره‌ی خالی

سمیرا هدایی

سمیرا هدایی ده سالی می‌شود که مهاجرت کرده و حالا میان برلین و تهران زندگی می‌کند. او که کودکی‌اش را در خوزستان، سرزمین نفت‌خیز ایران گذرانده است، دوره‌ی اخیر فعالیتش را به بررسی شکاف فاحش میان رویای طلایی نفت و واقعیت تباه آن در زندگی ایرانیان معطوف کرده است. سمیرا در کارش سفره‌هایی را بازسازی می‌کند که مادربزرگ‌های ایرانی با آرزوی خیر و برکت برای خانواده‌شان پهن می‌کردند. او با کمک همان زنان، با رویکردی مشابه مجید اما با متریال‌هایی منعطف‌تر، سفره‌های ترمه و گونی‌های برنج را که قوت غالب ایرانیان است، لایه‌لایه به هم می‌دوزد و با رنگ و قیر(از مشتقات نفت) می‌پوشاند. او در بین این لایه‌ها خاطرات کودکی و دل‌بستگی‌هایش را از چشمان مخاطب پنهان می‌کند و با قرار دادن پرتره‌ی خود و دوختن تکه‌پاره‌های این چهل سال سعی می‌کند از خلال روایت پیچیده و لایه‌به‌لایه‌اش، هم دلتنگی‌اش را برطرف کند و هم به مانند یک تراپیست، با مرور آرزوهای کودکی خود و نسل‌اش، فاصله‌اش را با آن‌چه که واقعا هست ترمیم کند.

Samira Hodaei, “Patchwork”, from “An Empty Tablecloth” series, mixed media, tar & glass paint on rice sacks & fabric, 79 x 88 cm, unique edition, 2020
Samira Hodaei, “Namakdoun II”, from “An Empty Tablecloth” series, mixed media, tar & glass paint on rice sacks, 97 x 96 cm, unique edition, 2020
Samira Hodaei, “Namakdoun III”, from “An Empty Tablecloth” series, mixed media, tar & glass paint on rice sacks, 90 x 92 cm, unique edition, 2020
VOLTA Basel 2021, installation view
VOLTA Basel 2021, installation view
VOLTA Basel 2021, installation view
VOLTA Basel 2021, installation view